یک پژوهشگرمقیم آلمان تصمیم گرفت جهت تحقیق درخصوص سرطان به ایران بازگردد ودرخصوص پرژه خود اینطوربیان نمودکه باتوجه به اینکه ژنتیک و خونرسانی بافت خیلی مهم است، ساخت بافت سرطانی هم مهم است.
بنابراین تصمیم گرفتیم چنین پروژهای را به عنوان شخصیسازی درمان سرطان تعریف کنیم. هدف اصلی ما این است که درمان سرطان را در ایران و خاورمیانه شخصیسازی کنیم و باب پژوهش را در این زمینه باز کنیم.
داروهایی که در کشورهای دیگر مانند آمریکا تولید میشود، به سایر کشورها از جمله ایران میرسد. چون ما از لحاظ ژنتیکی با آمریکاییها فرق داریم و داروها متناسب با خودشان به تولید می رسد، به همین دلیل تأثیرگذاری روی این افراد بیشتر است تا افرادی که ژنتیک متفاوتی دارند. ممکن است داروها بر اساس آمار اثر منفی یا بیاثر باشند.
بر اساس اعلام کشور آلمان، داروهای درمان سرطان که در کشور خودشان به تولید رسیده، تنها روی ۲۵ درصد افراد تأثیرگذار بوده است. به همین دلیل همه کشورها به دنبال شخصیسازی درمان سرطان هستند زیرا اساسا این بیماری با نوعی جهش ژنتیک اتفاق میافتد و پیشروی می کند.
بافت های سرطانی دو فرد با یکدیگر متفاوتند از این رو لازم است درمان هم متفاوت باشد. در شخصی سازی سرطان، درمان، بر اساس بافت سرطانی هر شخص مشخص می شود.
به قدری مکانیزم سرطان پیچیده است که باید ببینیم فرد نیاز به دارو، شیمیدرمانی و... دارد یا خیر. گاهی شیمیدرمانی اثر عکس روی بیمار میگذارد و ارگان و بافتهای دیگر را درگیر میکند. با شخصیسازی درمان سرطان، نیاز فرد به دارو، نوع سرطان، نوع درمان و ... مانند تست غربالگری مشخص میشود و داروی متناسب با ویژگی سرطان تجویز خواهد شد.
با شخصیسازی سرطان، نیاز فرد به دارو، نوع سرطان، نوع درمان و ... مانند تست غربالگری مشخص میشود و داروی متناسب با ویژگی سرطان تجویز خواهد شد
سرطانهای پستان، پوست، پروستات، روده و معده از جمله سرطانهایی هستند که در ایران زیاد است؛ از این رو در صدد هستیم درمان این نوع سرطانها را به شخصیسازی برسانیم.
برای سرطان روده یا پستان ۸-۴ دارو وجود دارد، داروها را بررسی میکنیم و راههای درمان را با داروهای موجود ارائه میکنیم. بنا داریم کار مشترکی مبنی بر تولید داروی ها درمان سرطان بعد از شخصی سازی سرطان با دانشگاه اتریش انجام دهیم. زمانیکه روی ۵۰-۲۰ بیمار کار کنیم، می توانیم این نوید را به مبتلایان به سرطان بدهیم که سرطان قابل درمان است. این موضوع بستگی به حمایتها دارد.
امکان انتقال دانش فنی به استانهای کشور و کشورهایی مانند سوریه، عراق و ترکیه و... وجود دارد.
آلمانیها این تحقیقات را از سال ۲۰۰۸ آغاز کردهاند.
با پژوهشگاه رویان در زمینه کارهای فنی در ارتباط هستیم. قبل از شروع این کار با محققان رویان مشورتهایی کردهایم. با دانشگاه علوم پزشکی تهران نیز تفاهمنامهای منعقد کردهایم تا بتوانیم از تجهیزات آنها بهرهمند شویم.
ایشان ضمن اظهاراینکه بسیاری از دانشگاههای خارج درصدد دانشجو دزدی از دانشگاههای ما هستند و دانشجویان را برای تحصیل در خارج تشویق می کنند دلیل اینکه چطوربه فکرپژوهش درایران افتادندگفت
به طور اتفاقی در نمایشگاه دستاوردهای نانو شرکت کردم و با دو مدیرعامل شرکت دانشبنیان آشنا شدم که در پارک فناوری پردیس مستقر بودند. مدیر این شرکت من را به پارک دعوت کرد و با حضور در آنجا جو خوبی را دیدم.
بعد تصمیم گرفتم که تحقیقات خود را در قالب یک شرکت دانش بنیان انجام دهم و در پارک فناوری پردیس مستقر شوم. از این رو به فاصله کمی از زمان حضورم در نمایشگاه نانو اقدام به ثبت شرکت در پارک فناوری پردیس کردم. از همان موقع هم تحقیقات خود را شروع کردم.
وی درخصوص تفاوت تحقیق و پژوهش در دانشگاههای ایران و آلمان گفت در آلمان همزمان با درس خواندن کار می کنیم و در عین حال تحقیقات و پروژه های خود را پیش می بریم؛ در ایران اینگونه نیست؛ دانشجویان از نظر تئوری قوی هستند ولی از لحاظ تکنیکی ضعیفاند. به همین دلیل فرآیند تبدیل علم به ثروت کم تر اتفاق می افتد. اما در آلمان، با علمی که یاد گرفتیم باید خدمات ارائه دهیم تا سریعتر به نتیجه مثبت برسیم.
متأسفانه اکنون در کشور ما بُعد مالی بیشتر مطرح است و ارزش افزوده را روی ساختمان میبینند. در صورتی که هدف ما تنها ارائه خدمت به کشور است. در کنار ارائه خدمات به کشور، کارآفرینی مهم است. پروژه ما هم قطعا تبدیل علم و تجربه به خدمات خواهد بود که در کنار آن، ارزش افزوده، سرویس و خدمات، اشتغال و ... دارد.
در ایران باید خودمان، خودمان را ساپورت کنیم، دستگاه بخریم، تحقیقات انجام دهیم؛ در ایران پول مطرح است تا بتوان پیشرفت کرد و بسیاری از پروژهها به دلیل نبود بودجه با شکست مواجه میشود.
در خارج از ایران وقتی پروژه به عنوان استارتاپ تصویب میشود، ۵۰ هزار یورو دریافت می کند تا بتواند طرح خود را به
